Sobre “tra(n)shumancias” de Luz Pichel

Como unha xograr que reparte patatitas e fai soar a súa frauta de madeira de piñeiro, que non remata en tarima flotante.
Como unha transhumante que non quere ser ovella, polo menos non branca, porque lle gusta demasiado bailar.
Como unha muller que abre armarios onde atesoura voces e jirones de lengua en trapos de cores.
Chegou a poeta a Madrid baixo un arco de abanos.
Nomeou Barquisimeto e deu comenzo unha travesía colectiva de verso libre. Vacas sen nome e cabalos que agardan ser resucitados saíron ao paso.

Patatitas.Trans(h)umancias

Poemas para dar, ela, para recibir, nós, e saborosas fajitas envolvendo carne de ghaliña.
Luz Pichel no centro dun Madrid vello, “Enclave de libros” porto de amarre e xente errante despedindo navío e corpo transparente.
Os pés espidos danzan sobre o cemento e as nubes levan hipopótamos ao lombo partidos coa risa.

Grazas, Luz.

 

Presentación de Tra(n)shumancias, Ediciones La Palma, en Enclave de Libros. Mércores 24 de xuño, Madrid.

Beatriz Doldán