Presentación de “Galleira Passport” de Luís Menéndez

O escritor e xornalista ourensán Luís Menéndez Villalba -autor de Toda a Terra é dos homes. Galegos no Mundo- vén a Madrid para presentarnos Galleira Passport. Crónicas viaxeiras do século XXI (Alvarellos Editora).

Xunto ao autor intervirán o escritor e xornalista Carlos G. Reigosa e o editor Henrique Alvarellos.

GalleiraO xoves, 15 de xaneiro, ás 19:00 horas na Casa de Galicia en Madrid (Casado del Alisal, 8)

 

O acto estaba previsto, nun principio, para que coincidise coas clases de Lingua e cultura galega que debían comezar esta semana. Como sabedes, estes cursos están suspendidos ata novo aviso, así que mentres anímovos a que gocedes deste “pasaporte galego“.

 

Madrid cántalle a Rosalía

O 24 de febreiro de 1837 nacía en Santiago de Compostela Rosalía de Castro.

Onte -convidados por Manuel Pereira, Luz Pichel e Vicente Araguas, que atendían á convocatoria da AELG para homenaxar a Rosalía-  percorremos as rúas madrileñas coa poesía da escritora galega.

Xuntámonos na rúa Ballesta, número 13, ao pé da casa onde Rosalía  viviu entre 1856 e 1858, alí Manuel Pereira Valcárcel, escritor do Grupo Bilbao, leu o manifesto publicado pola AELG con motivo desta data.

E comeza o recital de poemas, desde os máis veteranos, como Sabino Torres

aos máis novos, as alumnas e alumnos de galego do Espazo das Linguas Ibéricas -Julia Badino Baamonde na foto- :

O mestre de cerimonias, Vicente Araguas, escritor e membro tamén do Grupo Bilbao, recitou versos de Rosalía e dirixiunos na “Negra Sombra”, o himno rosaliano en Madrid


Seguimos camiñando ata a igrexa de San Ildefonso, onde Rosalía casou con Manuel Murguía o 10 de outubro de 1858:

E velaquí algúns dos participantes na homenaxe diante da Igrexa de San Ildedonso en Madrid, unha noite fría pero chea de ilusión e esperanza, lembrando sempre a Rosalía:

Crónica poética da mostra de Virxilio Viéitez

Máis de 300 fotografías de Virxilio Viéitez acompañáronnos durante uns meses en Madrid.

Exposición Virxilio Viéitez en Madrid no Espacio Fundación Telefónica.

Visitamos a mostra co alumnado do Espazo das Linguas Ibéricas.

Velaquí a crónica poética que fixo unha alumna:

VIÉITEZ

As fotos como vísceras secando ao sol
dunha casquería de luxo.
Os soños mortos baixo as pálpebras caídas
das mulleres vellas,
mentres os cardados imposíbeis das aínda tenras
parecen querer fuxir
dun futuro certo.
Os gourmets da cultura chegan buscando antropoloxía,
e sorrín ante a tribo
dende a levidade da pedantería.
Un rapaz mesetario,
o hemisferio dereito afeitado e o xeito alternativo,
pásmase:
– ¿Lo ves, tía? Lo que yo te digo:
¡Los viejos gallegos no tienen vértebras!

Beatriz Doldán Varela
(CELGA 1)

 

O “Celso Emilio Ferreiro” de Móstoles chegou ao Espazo das Linguas

A nosa alumna Teresa Lorenzo descubríanos hai uns meses que en Móstoles hai un colexio chamado “Celso Emilio Ferreiro”, que alí se conta e se canta en galego, que alí traballa unha galega…
O día 4 de abril Montse Vázquez, mestra dese colexio, viña compartir con nós o seu traballo.
Viña moi ben acompañada!

Luz e Mario chegaron coa súa mestra para contarnos a historia do colexio:

Velaquí varios momentos da presentación do “Celso Emilio Ferreiro” no Espazo das Linguas Ibéricas:

 

Podedes ver un resumo das actividades elaboradas por Montse Vázquez, xunto aos mestres e ao alumnado do colexio: Entroido, Nadal…e a celebración do centenario de Celso Emilio Ferreiro, se premedes nesta ligazón:

CEIP “Celso Emilio Ferreiro” de Móstoles

 

Días despois… Beatriz Doldán Varela, unha das nosas alumnas, fixo esta “crónica”:

A lingua das bolboretas
Verei se queren vir as palabras para escribir unha crónica, que andan enredadas nos sentimentos espertados por unha mestra agarimosa, Montse Vázquez. Acompañada pola súa tenrura e tenacidade, chegou o pasado xoves ata o Espazo das Linguas Ibéricas para amosarnos o seu traballo, dunha riqueza e valentía sorprendentes.

Aquela nena, a quen quixeron facer “a máis caladiña da clase”, ergueuse como unha muller doce e voluntariosa capaz de converter unha escola de Móstoles nunha vila galega e de escribir liñas fermosas como o voo dunha anduriña.

Aínda me parece escoitar a Rianxeira, ver os murais e a torta para Celso Emilio, que é mellor celebrar os centenarios con tortas que con flores, outro ensino do sentido gozoso da vida de Montse Vázquez.

Aínda camiño baixo o silencio dunha Longa noite de pedra, recitada por dous nenos en perfecta sincronía. Nenas e nenos, os do Colexio Celso Emilio Ferreiro, que iluminan coa luz do día as sombras da morriña.

Gardo dentro a inmensa aperta que nos deron dúas persoíñas grandes, de oito anos e medio, que nos agasallaron cun conto, recitado con acento galego e “gracejo” madrileño.

Fomos, o alumnado do Espazo, ondas lambendo agora o abraio e o gozo, logo o riso e a bágoa. Non tiñamos corazón para tanto! Que aquela tarde chegaramos feridos de distancia e saímos sandados pola tenrura dunha mestra e unha infancia.

Na rúa, xa de noite, respirábase, por unha vez, o mesmo aire que nas carballeiras.

A choiva acariñaba as meixelas.

Foi, entón, cando souben que a lingua das bolboretas era galega.

Beatriz Doldán Varela (Celga1)

Valentín Paz-Andrade, a memoria no mundo da pesca

“Valentín Paz-Andrade; a memoria no mundo da pesca[1]”

Valentín Paz-Andrade por Chinto Castro

 

A pesca e a acuicultura dan traballo a millóns de persoas no mundo das cales un sesenta por cento traballa na captura de peixes, mais cunha sinestralidade con resultado de morte moi alta. De feito, pódese asegurar que é unha das actividades laborais máis perigosas.

España e, dentro dela, Galiza é unha potencia mundial na pesca cunha sensibilidade especial cara á seguridade dos buques e da vida humana na mar. Sempre se amosou unha preocupación por este colectivo de xente de mar e, de feito, a nivel internacional é un dos poucos países que dá o mesmo valor a esta xente ca á dos buques mercantes.

Unha característica particular deste sector en España é a internacionalidade. Os barcos españois en xeral, e os galegos en particular, faenan ó longo do mundo; mesmo no Océano Atlántico, no Pacífico Oriental, en augas árticas e, máis recentemente, no Índico.

Valentín, galego de corazón, traballou en Vigo para os armadores, un mundo cunhas tradicións moi arraigadas, nunha época na que a pesca estaba en fase de transformación, e así se estableceu a relación entre el e o sector. Máis tarde, como consultor da FAO, tivo acceso a un mundo máis aberto, nunha época que se desenvolvía a velocidade de vertixe nos países máis avanzados, con moitas oportunidades para a explotación dos recursos vivos da mar lonxe da costa. Os seus traballos de economía pesqueira gañaban prestixio e consistencia grazas á súa dedicación e ós seus contactos con expertos de países nórdicos sendo, ó mesmo tempo, ponte entre eles e os países de América latina, en vías de desenvolvemento.

Froito da colaboración con José Fernández López dende 1961 os buques da compañía Pescanova comezaron a navegar polos caladoiros austrais. Estes, de orixe, foron buques arrastreiros conxeladores de máis de 70 metros de eslora (lonxitude), buques que, daquela, soamente existían na URSS e no Xapón.

O resultado foi sobresaínte. Fixo da pesca, xunto a outros empresarios galegos, un sector industrial en España e en Galiza e axudou ó desenvolvemento de Vigo: como porto pesqueiro máis importante de Europa, e un dos máis importantes do mundo, e como zona industrial arredor da pesca.

Nos anos setenta a creación das zonas económicas exclusivas, que regulaban a explotación dos caladoiros máis alá das doce millas mariñas limitou o desenvolvemento da pesca en Galiza, xa que aumentaba as augas soberanas ata as duascentas millas (mariñas) e obrigaba a establecer acordos cos países, pero o traballo a nivel galego xa estaba ben feito.

É seguro que na personalidade de Valentín a vida das persoas a bordo dos buques tiña un valor importante. Nestes momentos España traballa na Organización Marítima Internacional con miras a adoitar un instrumento legal internacional chamado “Acordo para a implantación do Protocolo de 1993 relativo ó Convenio de Torremolinos de 1977 sobre seguridade de buques pesqueiros”. Grazas a este acordo intentarase conseguir a entrada en vigor a nivel internacional de regras para a construción e a seguridade dos grandes buques de pesca, como aqueles de Pescanova e de Valentín Paz-Andrade. O instrumento está a piques de ser rematado en Londres e debaterase extensamente nunha Conferencia diplomática en Sudáfrica en Cidade do Cabo.

Os aspectos a tratar supoñen unha rebaixa do nivel de seguridade dos regulamentos actuais, soamente en vigor na Unión Europea, pero estas rebaixas poderán ser compensadas no futuro grazas ó procedemento de emenda do instrumento internacional. Isto levará a longo prazo a unha igualdade competitiva comercial e a mellorar a seguridade dende o punto de vista global.

Homes como Valentín Paz-Andrade teñen algo que ver con isto.

[1] Texto en alusión ao libro de Tucho Calvo: Valentín Paz-Andrade, a memoria do século XX, ed. Biblos Clube de Lectores, S.L.2011

Miguel Núñez- Celga 4