Escribimos

A Xosé María Díaz Castro

Se a ves, dille
que non entendemos as despedidas forzosas,
nin o abandono,
nin os camiños cortados.

Se a ves, dille
que andamos ás apalpadas polas calellas escuras,
polas gretas da terra,
que comeron as frangullas os corvos
e xa non nos quedan máis rochas.

Pregúntalle por que,
se nela todo é curvo
e ata a treboada é fermosa,
para sentir Esa Lus
hai que atravesar tantas sombras.

Beatriz Doldán Varela (Celga 2)

 


 

A natureza, inspiración da poesía de Díaz Castro, homenaxeado no Día das Letras Galegas

Galicia celebra o seu Día das Letras Galegas o 17 de maio. A iniciativa xurdiu en 1963 —ano no que se cumpriu o centenario da publicación dos Cantares Gallegos de Rosalía de Castro— por proposta de varios membros da Real Academia Galega, co obxectivo de conmemorar e promover a lingua e a cultura galegas.

Dende entón, cada ano homenaxéase un intelectual destacado polo seu labor en favor do desenvolvemento cultural galego. A primeira foi Rosalía de Castro e a ela seguírolle autores tan recoñecidos como Castelao, Pondal, Curros Enríquez, Ferreiro, Cunqueiro… e mesmo Alfonso X, o Sabio.

Este ano, o autor homenaxeado é o poeta e tradutor Xosé María Díaz Castro, nacido en Guitiriz (Lugo) en 1914 e morto nese mesmo concello en 1990.

Díaz Castro non foi un autor prolífico. Apenas ten un libro publicado, o poemario Nimbos, e algúns outros textos soltos, inéditos en parte. A súa vida profesional dedicouna fundamentalmente á tradución. Coñecía máis de 10 linguas e prestou os seus servizos como tradutor en diversas institucións de Madrid, entre elas o CSIC.

A súa obra Nimbos publicouse en 1961. Nela recóllense poemas escritos ao longo de varios anos, que xiran en torno ás principais cuestións que lle preocupan á humanidade, como o tempo ou a morte, e expresan con versos sinxelos, pero de gran beleza, o seu profundo sentimento relixioso e o seu amor pola natureza.

Esmeralda

Herba pequerrechiña
que con medo sorrís
ó sol que vai nacendo
e morrendo sen ti,
¿por que de ser pequena
te me avergonzas ti?

¡O Universo sería
máis pequeno sen ti!

Con motivo da súa conmemoración este ano, que coincide co centenario do seu nacemento, daranse a coñecer a persoa e a súa obra a través de diversas manifestacións artísticas e culturais: libros, CD, exposicións, documentais, etc., tanto dentro coma fóra de Galicia.

__________________

Artigo publicado en galego e en castelán en http://www.efeverde.com/blog/noticias/la-naturaleza-inspiracion-de-la-poesia-de-diaz-castro-homenajeado-en-el-dia-de-las-letras-gallegas/

Cristina Benito (Lingua e Cultura)

 


Outono en Luxemburgo

Nos primeiros días de outubro último fun visitar a miña filla, que vive en Luxemburgo. Por aquelas latitudes o outono estaba bastante avanzado e todos os días se producía unha verdadeira chuvia de follas, que caían dende as pólas das árbores, tapizando camiños, rúas e beirarrúas cun manto amarelo e cobreado.
O voo destas follas, na súa caída, era totalmente anárquico, sen orde nin concerto. Xiraban sobre si mesmas, algunas caían case a chumbo, outras ensaiaban un conato de pairo que non chegaba a un segundo.
Unha verdadeira desorde.
E de súpeto a beleza. Unha folla grande, ben estendida, cun longo pedúnculo que lle servía de leme, inicia, dende unha das ramas máis altas un voo prodixioso.
Deitada sobre o aire describe arcos de espiral cada vez máis pechados e máis baixos ata que se pousa suavemente no centro da rúa. Uns instantes que pareceron eternos….

Juan Luis (Celga 1)


 

A BONECA MÁIS VERDADEIRA; A BONECA!

O meu tamaño é o meu éxito. Eu teño o pelo de cor castaño, louro ou roxo. Podo levalo longo ou curto. Os meus ollos son azuis ou tamén marróns, e as miñas medidas son de vertixe. Os mellores me vestiron e tamén os mellores me peitearon. Despertei moitas opinións en contra, xa que a miña imaxe sempre foi moi adiantada para os meus tempos. As nais toléranme xa que lles gusto moito aos fillos; e claro, tamén aos adultos. Sempre estiven nas mellores cualificacións; da venda, da crítica, das profesións. Cando o Planeta Terra non exista, eu estarei co meu sorriso, como sempre foi. Sempre, sempre estarei na mente daqueles que me coñeceron ben e xogaron comigo. Sácame da miña caixa e verás o meu poder para facer feliz a calquera. Moitos bicos. Homenaxe ás bonecas; novas, antigas, crebadas e ás futuras. Por favor, xogade sempre comigo ou coleccionádeme!!

Xabi. Francisco Xabier Rodríguez Zapata. (Celga I).


A CADEA

Non sei de que estarán feitos o caviar e La Prairie,
os bolsos de Hermés e a clase VIP,
que, aos que xantan na súa mesa,
os converten en manteiga eslamiada
e déixanlles os ombreiros estragados.

Os nosos, en cambio, son de pedra.
Os rexos e leais ombreiros dos meus pais anciáns.
Os fortes dos meus irmáns, amizades e veciños.
Os meus e, por que non, tamén os dos meus fillos.
Os teus, os dos parados,
desafiuzados e os dos enfermos.
Todos xuntos andamos construíndo o Gran Ombreiro
de granito megalítico,
que arrimaremos ás antas do refuxio colectivo.

Aqueles, os escangallados, os que perderon
a dignidade baixo o sol dun paraíso,
aqueles, pobriños,
laian pedindo caridade.
Alguén tería que lles deixar
un elo xunto a nós, os elixidos.

Beatriz Doldán Varela (Celga 1)


COS CINCO SENTIDOS

Non quero a luz do sol que cega,
só quero o resplandor dos teus ollos, miña nena.
Non quero o arrecendo das flores da ribeira,
só quero o teu cheiro cando me dás unha aperta.
Non quero a dozura enfastiada da ambrosía,
só quero o mel dos teus beizos, pomba miña.
Non quero oír os cantos do reiseñor,
só quero oír das túas verbas o son.
Non quero tocar a dozura da seda,
só quero sentir a túa pel feiticeira.
Quérote toda, con todo o meu ser,
cos meus cinco sentidos, co corazón a flor de pel.
Con loucura, sen comedimento, sen xuízo, sen lei.
Quérote toda con todo o meu ser.

Ramón Aúz Castro (Celga3)


“Verso desde o corazón”

Media noite, lúa chea,
miro ao ceo e chámote.
Onde estás? Ti estás nesa estrela que brilla.
Ti es esa melodía que chega a través do vento,
no silencio da noite desde o lonxe.
Ti estás en todo o universo
creando as miñas fantasías.
Estás dentro do meu peito
dándome nova vida xerando emocións e sentimentos tenros…
Tan preto e tan lonxe…

Carmen Marcos Núñez (Celga3)


HOXE CHEGOU

Hoxe o Mundo espreguízase do longo inverno,
florece na rúa a risa dos nenos,
hoxe o peito dos mozos énchese de latexos desacougantes
contemplando os corpos xeitosos das rapazas,
hoxe as mozas pasan coa lixeireza despreocupada do reiseñor
que na beira da miña xanela,
de xeito infalible antes do abrente, espértame.
Hoxe os vellos saen á beirarrúa para quentarse coa raiola nova,
as nais cantan e tenden a roupa fragrante ao sol,
Hoxe os homes remangan a camisa e apertan os seus fillos.
Xa desaparecen gravatas, xa caen medias,
xa xorden colos, brazos e pernas,
amósanse tornecelos e xeonllos.
Xa as linguas se alongan despreocupadamente
facendo poesía con descaro.

HOXE O MUNDO É POESÍA
porque xa, hoxe, inconsciente, doce e alegre,
chegou a Primavera.

21 de Marzo de 2003
Elena Urraca Villalva Quintana (Celga3)


Da noite o marqués

O teu andar fina estampa,
a túa mirada a do demo,
do po branco era o brillo,
do negro fume o cheiro.

Viña eu do silencio,
de ver sempre o mesmo ceo,
afoguei o medo no mar
violento dos teus desexos.

Saín co corpo malferido,
a inxenuidade baleira,
atrás quedaba o demo
debuxándome na area.

Beatriz Doldán Varela (Celga1)


 

Fío entre as mans

 

Quero escribir sobre ti e non me deixas,
xogos florais e rimas graciosas cuspidas nos ollos e na boca.
“Déixate de rosas e discursos!, -espétasme-,
que se queredes homenaxes, quitádeme horas de xornal,
compartide os nenos e os anciáns que son de todos,
convertede a agulla e a tixola en libros e camiños ceibes,
deixándome rir, ás veces chorar, deixándome vivir, e non só soñar.
E xa se cadra, ti que escribes con boa letra, mándalle recordos
dunha costureira a Amancio.
Dille que non esqueza as nosas mans nin a nosa terra”.

Beatriz Doldán Varela (Celga 1)


“Sempre nos quedará París!

Aquela sinxela frase martelaba os meus recordos arremuiñándose na miña mente. Rick e Ilsa, dese xeito, puñan fin a unha épica historia de amor en pleno conflito bélico. O branco e negro daquelas imaxes convertía a penumbra do cine nun recuncho máxico. A cómplice escuridade fixo medrar o meu valor. Collín por primeira vez a túa man! Un calafrío percorreume de arriba a abaixo. O corazón latexábame desenfreadamente, incontroladamente. Non atopaba razón ningunha ó meu estado de desacougo se estaba contigo. Aquel ía ser o comezo dunha grande amizade!, ou quizais, algo máis. Os vindeiros anos converterían aqueles primeiros e inxenuos escarceos nun profundo sentimento. Agora no fronte, lembro aquela pasaxe premonitoria das nosas vidas. Bótote tanto de menos que non hai día que non pense en ti! Agardo con devezo que todo remate axiña, para atopar de novo o que a guerra afastou.”

Frisaba os oitenta anos. Aquela mañá de primavera, sen motivo aparente ningún, unha punzante dor no costado esquerdo tíñame postrado na cama. Non podía apenas moverme e moito menos artellar palabra. Escenas do pasado amoreábanse. Prorrompía salaios atenuados pola dor ao ler aquela carta que o meu pai lle enviara a miña nai en plena contenda. Collín lapis e papel. A idea de escribir unha carta ateigábame nun nerviosismo xuvenil, louzán. O contido da misiva era a seguinte:

“Miña amada Soledad. Desde que marchaches deixaches un baleiro insubstituíble. Os anos van pasando inexorablemente, o que me fai sentir máis preto de ti, pois anhelo reunirme contigo o antes posible. Non sei se este egoísmo tan latente en min acurtará a miña existencia. Lembra que os sinsabores da guerra nesgáronlles a ledicia ós meus pais froito dun desafortunado desenlace, tal como unha pérfida enfermidade te arrebatou de min…”

De súpeto, o seu corazón deixou de bombear sangue, agonizando ante a morte. As cartas caeron atopando por fin repouso.

Ao entrar á habitación do meu pai amosábase cun sorriso nos beizos. Recollín as cartas do chan. Unha era do meu avó, abatido na guerra, e a outra, as últimas palabras antes de que a morte arrincara o meu pai da face da terra”.

Sebastián Alía Moral (Celga4)


A chuvia

Á calor daquel Astro ígneo
transmuto en etéreas aparencias invisibles a miña alma,
forxando no firmamento, esbrancuxadas e volubles, esponxosas e mornas,
os cimentos daquela, a miña morada.

Rexemento de masas confusas e gasosas desfilan no celeste ceo,
bailan ó compás dos ventos,
defórmanse, alónganse, inclinánse, retórcense.
Suspendidas no espazo por forzas sobrenaturais,
ocultan os oblicuos raios solares,
postrando nunha penumbra agrisada, a vida, a terra.

Nas túas entrañas xestas o xermolo da miña materia,
encarnada de mares e océanos, ríos e lagos.
Amparada e protexida no colo da túa vaporosa esencia,
agóchome, gorézome.

Laméntome profundamente do asoballamento á que me vexo sometida,
despedindo bágoas e salaios de lecidia ó liberarme do teu xugo,
berrando, voceando, crepitando no meu descenso vertixinoso,
que me precipita ó baleiro.

Irancunda e colérica en temporais, amósome arrebolando frechas acuosas.
Inicua e perversa en tempestades alegóricas guindo lanzas húmidas.
Belicosa e xusticeira en chuvieiras obstinadas, coma puñais afiados,
desprego na miña caída unha furia salvaxe orquestrada contra o home.

Orballos trémulos e doces, persistentes e augacentos.
Brétemas edulcoradas pola frescura da miña saliva.
Borraxeiras condimentadas do meu alento.
Neve en folerpas artellada.
Sarabia moldeada en esferas concéntricas.
Disfraces do entroido perpetuo,
sinais e reminiscencias inequívocas da miña presencia.
Gorgolexo de vida!
Auga de chuvia!
Chuvia de auga!

Sebastián Alía Moral (Celga4)


 

A primavera

A primavera, que fermosa estación. Unha mestura entre os días de chuvia no metro, nas rúas, nos xardíns, coas mañás de frío e as tardes de calor, co pesadume de ter que ficar na cidade cando desexamos estar no campo, coas flores e os paxaros, ou na praia, esperando con impaciencia a chegada do verán. A primavera, que fermosa estación. Unha transición entre os días de alegría polas festas e polos bicos dos namorados, e a pena.

Miguel Núñez (Celga4)


A UNHA ALDEA GALAICA


Rumores de auga verde e azulada
Nacentes, fontes, ríos e regueiros,
Fervenzas, lagos e lagoas,
Unha auga infinita derramada
En inmensos ocos de pedra e de silencio.

Pequena aldea galaica,
Hábitat disperso entre a terra,
Cromada de todas as cores,
Tinguida de verdes claros, escuros e marrons,
Pintada de carballos, xestas, uces
Castiñeiros, salgueiros e piñeiros,
Dourados, ocres, prateados arborados,
Carrabouxos en sinfonía de matices.

Flores silvestres en sazón,
Brancas, amarelas, azuladas,
Vermellas, pardas, herbas de todos os verdores,
Follas en todas as vereas,
Senllas transitadas e infinitas
Que traen e levan a todos os camiños,
Vereas, atallos e sendeiros
Que andan e desandan peregrinos
Galegos expulsados do mar e da terra.

Chegou o tempo alegre: primavera
Luminosa
, rumorosa, acuática
Entre a luz e a esperanza;
Choven paxaros do ceo,
Aves que trinan a mañá
Negros merlos de dourados picos,
Brancas pombas, torcazas e ruidosas,
Diminutos avermellados paporrubios,
Xoguetonas lavandeiras de auga doce,
Corvos, grallas, cucos, andoriñas
Avións, pardais e xílgaros.

Unha fauna multicolor en berro alada,
Cantos de serea sedutores,
Unha natureza viva, fuxitiva
Un estío quente, adormecido e instantáneo.

Amable, melancólica
Pequena e sedutora
Aldea de Galicia,
Un canto secreto dun amor,
Un suave descanso da vida!

As túas ausencias

Dende o fondo do meu pozo en sede,
Xorde ata arriba o teu recordo de auga
Limpa e verde, enramada en árbore,
Falándome entre sombras da túa imaxe.
O meu río peregrino, río camiñante,
Camiña peregrino xunto ao teu.
Todo murmurio, rumores de silencio
Ata chegar a golpearme o corpo.
As voces voadoras e molladas
De paxaros, cegoñas, andoriñas,
Métense entre follas da miña ánima,
E van afogando a flor da túa presenza
A túa distancia conta en horas o meu desexo,
A túa esperanza próxima ensánchame,
Ábreme os sucos sedentos do encontro,
Hoxe non me falan as persoas os teus alentos;
A túa ausencia corróeme lentamente
E sinto a túa pequena distancia.
Os meus brazos enarborarme en desexos
Recordos que te bican pura,
Ausente, aínda cravada nos meus ósos
Presente e ausente ao mesmo tempo,
Calada e berrando simultánea,
Ausente e presente, mais non lonxe.
Luis Mª Cifuentes Pérez
Traducido por Teresa Lorenzo

Luis Mª Cifuentes Pérez Traducidos por Teresa Lorenzo


 A música

Que mágoa a miña! Amores non correspondidos, choros sen bágoas, salaios na escuridade, corpos trémulos e abatidos, soidade desconsolada, esperanzas frustradas.

Devezo o teu refuxio, morada de notas embriagadoras, fluído de paixóns, de que a miña atormentada alma se impregna, como remedio curativo, daqueles o meus pesares.

Que amarga é a amargura que a miña aflición aflixe! Que triste a ledicia que colma os meus sentidos! A miña vida cal espello, reflicte un ser deforme, xurdido do ingrato sabor do desamor, estraño desenlace de avatares terreais, inferno secular do corazón.

Tras unha teimada procura do elixir que a miña congoxa mitigue, atopo naqueles acordes a paz tan anheladamente desexada.

Ledicia empezoñada, aldraxada polo veleno mortificador dos teus aloumiños, calvario do meu destino, manancial dos meus desgustos.

Que sería de min se non sucumbise aos seus lamentos! Como podería aturar tan pesado lastre, harmonía pura, divina e celestial en pentagramas ganduxada!

Turbios pensamentos estráganme, azoutan impiamente a miña existencia, claroscuros precipítanse na miña mente, coma demos e vestixios do pasado. Aquel misticismo de sons, aquela ladaíña de dozura, cicatrizan as miñas feridas, insuflándome enerxía, vida e ilusións.

Conmovedora percusión que alporiza o meu sangue e enaltece a miña estima, mergullando o meu espírito na sinfonía de fazañas, epopea de morriñas, tanxido de ledicia, feitizo da miña serenidade.

Sebastián Alía Moral (Celga4)


Argazos
Na profundidade do mar
fúndese con intensidade
a agochada mirada.
A mirada cansa
do esforzo obrado
no amor da amada.
A amada nos seus ollos
procura o amor dos teus.
Enriba, flotan os argazos.
Pensamentos
Hai mil anos fuches auga
regabas as miñas raíces.
Noutra vida eras lume
e queimabas os tremores
dos meus beizos xa esturrados.
Os teus ollos fondos reflicten
todas as cores das flores
e devólvenme a beleza das paisaxes.
Os tus peitos, niños quentes, tecidos
nas pólas dunha amendoeira,
gardan o alento do derradeiro
latexo do noso encontro.
Ti es luz que aluma o amor,
eu, escuridade que lambe as súas feridas.

Jesús Mª Varela


Participamos no Sonigrama 26-Diario Cultural da Radio Galega

“Ergueuse cedo para gozar da fraga. Herba, fontes e regatos. Segui-lo son da auga río abaixo. A súa compaña os cans, mellor que ir só mais eles falan ao lles preguntar. Amizade animal que conforta e quece como o lume, fogo que xorde do máis dentro da alma; lembranzas de amigos, de familia, de parentes que volven á mente alegres e tenros; recordos de xentes, de vilas… da aldea. Agora quedan lonxe: no tempo, no espazo, e séntense preto enchendo a existencia dun curto momento. Música que inunda os ouvidos, compaña infinita.” (Anxel Suárez)

Que pouco discreto é o outono, que anuncia a miña chegada a cada pisada; que ata parece que o vento sopra máis forte para levarme á casa e non me perda, enganada pola auga do río. E os cans… ai!, vellos amigos que me chaman, como dicindo “veña, que estamos agardando por ti!”. Todos, ao redor do lume, xantando, falando, cantando, gozando, vivindo o momento. Marcharía de aquí agora mesmo só para poder volver… unha e outra vez. (María González)

“-Xa non ten que sufrir o lento ocaso da terra, a dor nas costas do duro traballo do campo, o lento envellecer e as pedras no camiño da vida, mais tampouco ten xa aos seus, as comidas cos amigos, as veladas á calor do lume e o respirar do seu aroma. Non lle importa, aínda pode gozar do seu ancestral alalá e dos seus recordos.” (David Mollón)

“Espértame o traballo duns homes. Procuro centrar a miña mente. A miña mirada está pérdida. Estou pérdida. A porta pechouse e nunca máis se abriu. Os cans ladran aínda que é alguén coñecido, quizais é porque el se vai e xa non volverá. Tantos recordos, tantos momentos cotiáns na cociña, tantos sorisos. E por último, esa música. Esa música que me devolve á realidade de que agora a miña casa está baleira.” (Estrella Bajo)

“A nostalxia da casa propia, coas lembranzas do cano da fonte onde surxe a auga limpa e cristalina, do can que ladra a xente que pasa, do vento azoutando as pólas das árbores da nosa horta. Recordos e morriña que nos empurran ó canto entre tristeiro e máxico do aleilolá da casiña que ficou na miña aldea.No abrente o rueiro da miña familia tórnase silandeiro e agarimoso para dar acollemento aos meus máis entrañables soños e fantasías.” (Jesús Varela)

Este é o relato gañador do Sonigrama 26, o de Vítor Garabana. ¡Parabens!
“Gústame a friaxe das mañás.
A humidade, o lentor nos ósos, os pés mollados, o vento coriscado.
Gústame esta angueira cotiá, e o cansazo.
Lévoos porque aquí está o can, comigo.
Porque sempre podemos ter os amigos.
Mais sobre todo porque no final estamos ti e mais eu, a carón do lume,
no noso lar.”

Outros relatos gañadores do Sonigrama do Diario Cultural da Radio Galega:

Relato do Sonigrama 32, de Vítor Garabana.

Relato do Sonigrama 37, de Gonzalo Balboa.

Relato do Sonigrama 40, de Vítor Garabana.

Relato do Sonigrama 48, de Gonzalo Balboa.

Relato do Sonigrama 49, de Gonzalo Balboa.

Sonigrama 49: Oíase unha música das que crea intriga e medo. Os vagóns de madeira eran dirixidos por unha locomotora a vapor e os sons da noite recreaban o escenario dunha novela de Agatha Christie: o miaño dun gato pelexando, os arquexos dun home perseguíndoa e o berro arrepiante da rapaza que morrerá na seguinte escena cando un coitelo saia de ningures… Para ela era tan real que se vía morrer noite tras noite enchoupada nun suor frío. Para o seu falso psicólogo, un experimento máis de esquizofrenia inducida, ninguén a perseguía. Un éxito, pensou, mentres abría a porta da seguinte sala.


 

TRISTÁN GARCÍA

Este Tristán do que conto nunca soubo por que lle puxeran este nome no sacramento do bautismo, nin coñecía ninguén que se chamase como el. Un tío de seu que traballaba como camareiro nun restaurante moi famoso de Lisboa, dicíalle que en Portugal coñecía dous ou tres cabaleiros dese nome, e que todos eles eran ricos. Tristán foi cumprir o servizo militar a León, e alí, un día, nun quiosco, mercou por dous reais “La verdadera historia de los amantes de Tristán e Isolda”, cos namorados moi abrazados na portada do folletín. Ao fin ía saber quen fora aquel Tristán cuxo nome levaba. Cando chegou ao final da historia, coa morte de ambos os dous namorados, Tristán García verteu unhas bágoas. E dende aquela deu en matinar que andando polo mundo atopaba unha muller chamada Isolda, e gustábanse, e facíanse noivos, e casábanse, e vivían moi felices en Viana do Bolo, de onde Tristán era natural. A todos os seus compañeiros do Rexemento de Burgos 38, preguntáballes se por un casual habería no seu lugar unha rapaza que se chamase Isolda. Non a había. Había algunha Isolina solta, pero Isolina non era o mesmo que Isolda. Tristán doíase de non dar con esa Isolda porque se non a atopaba agora en León, onde había tanta familia, non a ía atopar en Viana do Bolo, traballando na terra. Un día mandouno chamar un sarxento chamado Recuero. – Ti es ese que anda coa teima de atopar unha muller que se chame Isolda? – Si, señor. – Pois en Venta de Baños hai unha viúva dese nome. – Nova ou vella? – Que sei eu! Coido que é churreira… Tanto tiña metida no seu maxín o noso Tristán a novela famosa, que non puido dubidar que aquela Isolda de Venta de Baños fose nova e fermosa. En todo caso, se era vella, tería unha filla ou unha sobriña que a seguise no nome, e se era churreira como ela podía seguir co negocio en Ourense ou en Viana, onde xa era hora que deran nos bares chocolate con churros. Tivo Tristán un permiso, e cos vinte pesos que tiña aforrados tomou en León o tren para Venta de Baños. Xa naquel empalme preguntou pola churrería da Isolda. Estaba a churrería preto da estación. E a señora Isolda era aquela que estaba envolvéndolle uns churros a un señor cura. Era unha velliña co cabelo branco, fermosos ollos negros, a pel tersa, as mans moi graciosas pondo os churros no papel de estraza e esparexendo o azucre por derriba deles. Tristán dubidou entre falarlle ou non, pro xa levaba gastadas corenta e sete pesetas no billete de ida e volta. -¡Bos días! ¿Vostede é a señora Isolda? – ¡Servidora!, respondeulle a velliña, sorríndolle. – ¡É que eu son Tristán e viña a coñecela! A velliña pechou os ollos, e agarrouse ao mostrador para non caer. Bágoas rodaban polas súas meixelas. – ¡Tristán! ¡Tristán querido!, puido dicir ao fin. ¡Toda a miña mocidade agardando a coñecer un mozo que se chamase Tristán! ¡E como non viña, casei cun tal Ismael, que era de Madrid! Tristán saudou militarmente, e devagar volveuse á estación a agardar o primeiro tren para León. Cando este chegou e Tristán subía ai vagón de terceira, apareceu a señora Isolda, cun paquete de churros. Deullo a Tristán e bicoulle a man. Non se non dixeron nada. Cousas así só pasan nos grandes amores.   Álvaro Cunqueiro, Os outros feirantes (1979)

6 reflexións sobre “Escribimos

  1. Exercicio de aula: o conto de Tristán e Isolda, de Álvara Cunqueiro, re-escrito como para ser contado por un contacontos:

    Seguramente a maioría de vós estades contentos co voso nome. Se callar algúns non. Porque vos pareza feo, ou pouco orixinal, ou pouco exótico…

    O caso é que o nome é un dos nosos sinais de identidade, é elixido arbitrariamente polos nosos pais e ás veces marca o noso destino.

    Tal era o caso do personaxe dun conto do mestre Cunqueiro, o Tristán García, que sempre se preguntaba por que lle puxeran ese nome e se habería outro home no mundo con el, algún tocaio.

    Nin polo seu tío que lle aseguraba que en Portugal, onde traballaba, algúns levaban ese nome, viu o Tristán unha razón ou explicación. Tivo que medrar e ir facer o servizo militar para descubrir unha historia que lle puidese dar algo de sentido: a antiga historia dos amantes Tristán e Isolda que atopou nun quiosco.

    E vai que desde ese momento non parou en preguntar a todo o mundo se coñecían algunha muller chamada Isolda. E non parou de preguntarse como é que sería a Isolda, e de imaxinar o seu encontro, o seu namoramento e o seu casamento. E que ían vivir a Viana do Bolo, de onde el era.

    Mais por moito que preguntou a todos os seus compañeiros do cuartel, ninguén lle soubo dicir de ningunha Isolda, salvo un sarxento que lle contou que había unha churreira con ese nome en Venta de Baños.

    Non ben o soubo, xa lle tardaba ao noso protagonista ir alá coñecela. E o seu maxín bulía con que se sería nova ou vella, ou for como for se tería filla ou sobriña co mesmo nome, ou se poderían levar o negocio dos churros a Viana ou a Ourense.

    Así que tivo un permiso non se demorou en coller o tren ata Venta de Baños e preguntar alí pola Isolda.

    Era unha velliña de cabelo branco, viuna servindo churros coas súas mans graciosas.

    Imaxinade agora a escena: a señora Isolda atendendo a churraría, dándolle uns churros a un cura. E o noso heroe de pé, alí, de uniforme, con cara de ter descuberto o amor da súa vida… tarde.

    - Señora Isolda?
    - Son eu! Sorrindo a velliña
    - E que son o Tristán e viña coñecela.

    E imaxinade a señora Isolda abafada pola emoción, que case perde o sentido e cae, se non for por se agarrar ao mostrador.

    Cando puido falar e contarlle ao Tristán que levaba toda a vida agardando por el, ata que finalmente non lle quedou máis remedio que casar cun de Madrid chamado Ismael, case non había máis nada que dicir.

    Velaí entón o Tristán a saudar a Isolda militarmente, para despois marchar e apañar o primeiro tren de volta para León.

    Non sen tempo para que, antes do tren partir, a señora Isolda lle entregase un paquete de churros e un bico.

    Unha grande historia de amor como esa non podía rematar sen unha despedida xeitosiña.

  2. Moi ben. Comezamos o blogue e xa somos un montón. Temos que converternos no blogue galego de referencia en Madrid e no resto do mundo.
    E hai que ver canta boa xente e con tanto enxeño que temos sen sabelo.
    Parabéns a Carme e Vítor. Sodes uns artistas.

  3. Pingback: 30 días non é un aniversario | Galego en Madrid

  4. Sam: Grazas pola túa narración, (sen título), co empezo que nos refire á “Casablanca” e “o comezo dunha grande amizade”. Lévoas lidas varias veces. Con isto empuxas a facer lingua, cultura e país. Van caerche enriba os certificados CELGA coma as follas douradas no outono. De novo, grazas. Xaneiro.

  5. 8 de marzo.
    Nestes tempos as mulleres en España non poden imaxinar a vida cotiá das Mulleres de antes.
    Neste día lembramos a aquelas que labraron o camiño para as que vimos detrás.
    Non hai palabras para falar neste día.
    Só temos que quedar caladas e pensar…Por que? Por que as Mulleres somos diferentes?
    Podía ser verdade que somos mellores, enerxicamente falando?

    A miña homenaxe hoxe comeza cunha muller que me deu a vida; a miña Nai. Ela non puido saír das regras impostas, pero co seu sufrimento espertoume.
    A miña prima, que despois de levar todas as tundas do mundo, levantou e agora é a mellor Mariscadora.
    A todas aquelas que non poden falar porque teñen durmido o siso.
    Aquelas que non teñen esperanza.
    A todas elas só dicirlles grazas.
    O resto das mulleres imos para adiante debido á súa forza, furada ou rebentada.

    Vou deixar nomes de Mulleres que abriron o portal da dignidade das outras, da miña dignidade.

    ROSALÍA DE CASTRO. Poeta
    MARÍA BARBEITO. Pedagoga
    OLIMPIA VALENCIA. Doutora
    CONCEPCIÓN ARENAL.Escritora. Pioneira do día da bandeira da Cruz Vermella.

    Pepa, Mariscadora de contos

Os comentarios están pechados.